Ga naar hoofdinhoud
Doneer nu

Bedankt dat u online wilt doneren

EN

5 april 2017

Op haar hopen gehandicapten in Zuid-Sudan

Al negen jaar woont Sophia Mohammed in Juba, de hoofdstad van Zuid-Sudan. Ze is afkomstig uit Ethiopië, getrouwd met een Sudanees en werkt in rehabilitatieprogramma’s van Light for the World, een christelijke hulporganisatie.

Sophia’s dochtertje gaat naar school in Addis Abeba, omdat Juba te gevaarlijk is geworden. ‘Sinds juli is het leven in Juba zwaar’, vertelt Sophia. ‘Als het donker wordt, moet je niet meer de straat opgaan. Buiten de stad is het nog onveiliger. Alleen nu de doodstraf is ingevoerd in geval van moord of roofoverval, gaat het weer iets beter.’

Toch is de hulpverlener van Light for the World nooit weggegaan. Ze trok zich het lot aan van de meest kwetsbaren in Zuid-Sudan – lichamelijk en verstandelijk gehandicapte kinderen. Ze werkt in de kampen Mahad (7600 vluchtelingen) en Gumbo (3500) vanuit het kleine hoofdkantoor in Juba, samen met een mobiele kliniek, een handvol vrijwilligers en twee kerkgenootschappen, de Episcopaalse Kerk van Sudan en de Sudanese Evangelical Mission.

Deze week is Sophia Mohammed in Nederland, op het hoofdkantoor van de Protestantse Kerk (PKN) in Utrecht voor bijscholing en het uitwisselen van ervaringen met andere Afrikaanse ontwikkelingswerkers.
De hulpverlener verbaast zich over het Nederlandse meeleven met Zuid-Sudan: ‘Ik ben zo blij dat donateurs de moed hebben om door te gaan met ondersteuning, ook als we door de oorlog telkens weer opnieuw moeten beginnen. Eén euro is al voldoende om het leven van een Zuid-Sudanees te veranderen.’

voetbalteam

Volgens de Verenigde Naties telt Zuid-Sudan ongeveer 1,8 miljoen gehandicapten. Een deel is geboren met een lichamelijke of verstandelijke beperking, een ander deel is invalide geraakt door landmijnen of gevechtshandelingen. Weer anderen kregen een handicap als gevolg van een tekort aan geneesmiddelen: blindheid door staar, bijvoorbeeld.

Sophia schat dat er 250.000 gehandicapten in opvangkampen zitten. Zij staan vaak letterlijk achter in de rij bij de uitdeling van hulpgoederen of medicijnen, weet ze. Om hun achterstand te verkleinen, maakte ze een eenvoudig ‘woordenboek’ voor gebarentaal, dat in december vorig jaar is verspreid.

Sophia nam uiteenlopende initiatieven om het leven voor de gehandicapten in Zuid Sudan draaglijker te maken. In kamp Mahad zag ze veel jonge, gehandicapte vrouwen die uit schaamte in de marge leefden, of zich onveilig voelden door hun lichamelijke kwetsbaarheid. Om hun isolement te doorbreken, zette Sophia een vrouwen voetbalteam op. ‘Vrouwen met en zonder handicap, uit verschillende stammen, zitten bij elkaar in hetzelfde team. Een groep jongeren, al dan niet invalide, doet inmiddels mee met de lokale competitie. ‘Ze spelen tegen andere teams in Juba en Wau’, lacht Sophia.

Er zijn zelfs gezamenlijke Bijbelstudiegroepen. Sophia: ‘Predikanten van verschillende stammen draaien mee in een programma over vrede en verzoening. Etnische verschillen worden doorbroken: leden van de Dinka- en de Nuer-stam bidden eensgezind en bewaken in gezamenlijke patrouilles het kamp. Jongeren spelen met kinderen van een andere stam.’

bidden

Voor de overwegend christelijke bevolking van Zuid-Sudan speelt geloof een grote rol. ‘Het geeft hun de kracht om te overleven’, zegt Sophia stellig. ‘Op zondag zijn de straten verlaten, bijna iedereen is naar de kerk. Als je met een Zuid-Sudanees praat over God, dan verandert zijn houding totaal. Diep in de harten van de Zuid-Sudanezen leeft de hoop dat eens op een dag alles goedkomt. Ze smeken God om vergeving voor hun ongehoorzaamheid, want jong en oud steelt om te overleven. Bedelen is hier niet normaal, ook niet als je gehandicapt bent.’

Uit hun Godsvertrouwen put Sophia kracht. ‘Anders was ik allang teruggegaan naar Ethiopië. Zuid-Sudanese christenen nemen, zo arm als ze zijn, wat bananen of brood mee om mij te bemoedigen.’
Gehandicapten voelen zich erkend. ‘De autoriteiten zien positieve resultaten. De algemene houding van het publiek tegenover gehandicapten verbetert langzaam.’

Soms is het succes bijna tastbaar. Zoals bij een lichamelijk gehandicapte vrouw, lijdend aan epilepsie en gevlucht uit de deelstaat Jonglei. Ze was de wanhoop nabij door het verlies van haar twee kinderen. ‘Haar zoon was doodgeschoten, haar dochter ontvoerd door een militie’, herinnert Sophia zich. ‘Een journalist vroeg haar wie van de twee ze het meest miste. Het meisje, zei ze, want die was misschien nog in leven. Als hulpverleners zijn we op zoek gegaan. Zes maanden later vonden we haar in een kamp bij de stad Malakal. Het geluk van die moeder was met geen pen te beschrijven.’

Bron: Nederlands Dagblad, 5 april 2017

Gerelateerde Berichten

11 december 2018

Inclusie heeft morele en economische waarde!

Lees Voor 3 december was het Wereld Handicap Dag – een mooie dag om te vieren hoe waardevol inclusie is! Daarom lanceerde de Dutch Coalition on D...

21 november 2018

“Ik kan weer zien!”

Lees Voor Ebrahim speelt met zijn vriendjes met een katapult. Ze lachen en hebben plezier. Tot dat Ebrahim een steen van de katapult in zijn linker...

14 november 2018

Knikkebolziekte: Heftig en mysterieus

Lees Voor Zaina Sura is een meisje van 18 jaar. Ze woont in Zuid-Soedan. Haar handen en linker arm zijn bedekt met brandwonden. Tijdens een epilept...

blijf op de hoogte

Schrijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang 10x per jaar het laatste nieuws over de projecten en acties van Light for the World.

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.