Ga naar hoofdinhoud
Doneer nu

Bedankt dat u online wilt doneren

EN

1 september 2017

Slechtziend in Nederland en Kenia

Ze zijn allebei 24 jaar, slechtziend en ambitieus. Frieda woont in Nederland en Rosebella in Kenia. Wat zijn hun overeenkomsten en verschillen? Frieda zocht het uit.

Onderwijs
Frieda: “Tot mijn 12e had ik nauwelijks het besef dat ik ‘anders’ was vanwege mijn zicht. Waarschijnlijk omdat alles zo goed geregeld was. Mijn ouders kregen al begeleiding van Bartimeus toen ik een jaar oud was. Ik ging naar een peuterspeelzaal waar allemaal kinderen met een visuele beperking zaten. Daarna volgde ik het reguliere basis- en voortgezet onderwijs. Dat klinkt logisch, maar het was zeker niet vanzelfsprekend in die tijd. In eerste instantie was ik niet welkom op de basisschool. Gelukkig heb ik eigenzinnige en volhardende ouders, want dankzij hun aandringen is het toch gelukt.”
Rosebella: “Toen ik klein was, wist men niet wat er met mij aan de hand was. Gelukkig hoorden mijn ouders over speciaal onderwijs. Vanaf mijn zesde ging ik naar school, wat voor gehandicapte kinderen van het platteland heel vlot is. Mijn ouders hebben me altijd gestimuleerd om me te blijven ontwikkelen. Dankzij het speciaal onderwijs zagen mensen om me heen dat ik niet dom was en dat ik prima kon communiceren. Ik kan helaas niet gewoon schrijven, maar wél in braille.”

Platteland
Frieda: “Tot mijn 18e woonde ik op het platteland. Gelukkig heb ik weinig negatieve reacties gehad op mijn handicap, waarschijnlijk omdat ik naar een gewone school kon gaan en omdat mensen in de buurt op de hoogte waren van mijn beperking.”
Rosebella: “Mensen buiten ons gezin beschouwden mij vaak als ‘outcast’, iemand die er niet bij hoort. Dat was echt een nare ervaring. In Nairobi merkte ik dat een handicap veel meer geaccepteerd wordt.”

Studie
Frieda: “Momenteel woon ik op kamers in Groningen en studeer Internationale Betrekkingen en Internationale Organisaties. Ik ben één van de weinige slechtzienden op de universiteit. En dat merk je. Eigenlijk weten weinigen binnen de universiteit wat er mogelijk is qua regelingen en aanpassingen. Veel docenten zijn gelukkig bereid mij vooraf powerpoints te sturen, zodat ik de les goed kan volgen. Sommige professoren lijken een apart type mens. Zij weigerden regelmatig om zich aan te passen. De kansen in het universitair onderwijs zijn niet gelijk voor mensen zonder en met handicap. Zonder financiële en mentale steun uit mijn omgeving zou ik waarschijnlijk zijn afgehaakt.”
Rosebella: “Ik woon bij mijn zus in Nairobi en volg een studie Orthopedagogiek. Bij groepswerk twijfelen medestudenten wel eens aan mijn capaciteiten. Wanneer ik het goed doe verdwijnen de stereotype denkbeelden en zo ontstaan er ook nieuwe vriendschappen. De onderlinge contacten zijn heel leerzaam. Ik leer veel van hen, maar zij leren ook veel van mij. Dat is een immense meerwaarde van gemengd onderwijs.”

Belemmeringen
Frieda: “Ik krijg dagelijks opmerkingen over mijn ‘bijzondere bril’, zowel positief als negatief. Dat zo’n ding niet alles kan oplossen, daar wordt vaak niet aan gedacht. Wanneer ik uitleg hoeveel ik zie en wat dat betekent, voelen mensen zich wat ongemakkelijk. Mensen willen je dingen uit handen nemen, of geen verantwoordelijkheden geven. Dat belemmert mijn ontwikkeling. Dat is ook de reden dat ik mijn handicap vaak verbloem.
Rosebella: “Ik wou aan de slag op een klantenservice, maar miste praktische vaardigheden. Dankzij de training van Light for the World kon ik naast mijn studie een baan vinden. Ooit wil ik een eigen organisatie starten om mensen met een handicap op het platteland te helpen.”

Verschillen
Frieda: “Een verschil tussen ons is dat ik gelukkig wél financiële steun van de overheid ontvang en dat er vanaf het begin specialistische begeleiding voor mij en mijn ouders was. Rosebella ontvangt geen maandelijkse toelage en speciale begeleiding was verre van vanzelfsprekend voor Rosebella en haar familie. Ik hoef me niet druk te maken over steun van broers en zussen, zodat ik me volledig kan concentreren op mijn studie.”
Rosebella: “Een ander verschil is dat ik veel vrienden met een beperking heb, terwijl dat bij Frieda juist andersom is.”

Gerelateerde Berichten

17 november 2017

VN-rapporteur komt naar Den Haag

Op verzoek van DCDD behandelt de algemene commissie voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking het VN-verdrag voor de rechten van pers...

1 november 2017

Actie EO Metterdaad voor oogzorg in Congo

De Hongaarse oogarts en broeder, Richard Hardi, trekt door de onmetelijke wouden van Congo om licht te brengen in het leven van vele Congolezen. ...

1 november 2017

Inzamelactie oude mobieltjes

IJsselmuiden | 7 t/m 19 november 2017 U hebt een oud of kapot mobieltje waar u niets meer mee doet? Dan is dit uw kans om er een nuttige bestemming...

blijf op de hoogte

Schrijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang 10x per jaar het laatste nieuws over de projecten en acties van Light for the World.

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.